Milad_Astronomy_1990@yahoo.com :ترجمه و زيرنويس Instagram: @psychogenic.fugue
فکر ميکنم هر دفعه که شما کاري رو انجام ميديد؛ .مثل نقاشي يا هرچيز ديگه
...شما
.شما بهمراه ايده ها حرکت ميکنيد
،بعضي وقت ها "گذشته شما" ميتونه ايده ها رو جور ديگه اي ظاهر کنه .و رنگ جديدي بشون ببخشه
.وحتي اگه اونها، ايده هاي جديدي باشن، "گذشته" تغييرشون ميده
.من در ميزولا، ايالت مونتانا به دنيا اومدم
.بعد ها پدر و مادرم خانه اي در سَندپوينت، ايالت آيداهو گرفتند
.ما 2 سال اونجا زندگي کرديم
.ميتونم سَندپوينت رو به خاطر بيارم
.ديکي اسميتِ کوچولو، دوستم بود
...من و اون
.توي چاله اي از گِل، زير اون درخت مينشستيم
.مادرم اون چاله رو براي بازي درست کرده بود، يا شايد هم پدرم
.ميتونستيم اونجا توي آب گرم بشينيم
.آبي که ميدونيد... از خونه آورده ميشد
...و ما مينشستيم توي اين چاله گِل
...فوق العاده زيبا بود
...اينکه با دوستت بشيني، و گِل بازي کني
...زير سايه اون درخت
...بيخيالش
.بعد به اسپکين، ايالت واشنگتن نقل مکان کرديم
...اون روزها
.دنياي من خيلي خيلي کوچيک بود
دنياي من گسترش پيدا کرد؛ .از يک جهت، بدليل اون مغازه خاروبار فروشي
...و وارد شدن به خانه يک دوست
.چيزي که شبيهِ ورود به 2تا خونه بود
...و از جهت ديگه
.ورود به خونه دوستم، بابي
.اغلب اوقات تمام طول روز رو بيرون از خونه بازي ميکرديم
.و تفنگ هاي اسباب بازيمون رو ميساختيم
.و جنگ به راه مي انداختيم
.من تفنگ و تپانچه نقاشي ميکردم
.هواپيما... چاقو... و چيزايي شبيه به اين
.به دليل اينکه جنگ تازه تموم شده بود
.و ميدونيد... انگار يه جورايي همه ما هنوز درگير جنگ بوديم
...چون من هميشه در حال نقاشي بودم... مادرم يه کاري انجام داد
.اين عاليترين کاري بود که انجام داد ...يکي از عاليترين
.اون امتناع کرد
.که کتابهاي مخصوص رنگ آميزي واسم بگيره
.اون اين کارو واسه برادر و خواهرم نکرد
.يه جورايي، چيزي واقعاً زيبا به اون الهام شد
.که اونها محدود کننده خواهند بود
.و بنوعي خلاقيت رو ميکٌشن
.و اون اين کار رو نکرد
.هيچ وقت جک هاي بي مزه نميگفت
.کاملاً مخالف نژادپرستي بود
.اون يه زن مذهبي بود، ولي هيچ وقت موعظه نميکرد
.اون واقعاً انسانِ خونگرم و درستي بود
.اما متظاهر نبود
،اون هيچ وقت دست دور گردنتون نمي انداخت .تا گونه هاتون را ببوسه
.نه حتي تا يک ميليون سال ديگه
.اما ميدونستيد که دوستتون داره
.و بهترين رو براي شما ميخواد
.و ازتون انتظار داشت که به شکلي معقول و مناسب زندگي کنيد
.هيچ وقت نديدم پدر و مادرم بحث و جدلي داشته باشن
...در مورد هيچ چيز
.(يه جورايي مثل، آيک و مايک بودن (همون زوج آرمانيه خودمون
.يک خونه و خوانواده بسيار سالم و شاد بوديم
.ميدونيد... وقتي به گذشته نگاه ميکنم... هيچ فکرشو نميکردم
.اما آزادي بي نظيري داشتم
.که هيچ کس اينجوري مثل من نبود
.اون شکل از آزادي که وجود داشت، واسه من پايه اي از عشق بود
...و از اون زمان هر کدوم از ما
.به سمت و سوي خودش رفت
...يک شب
...يک حسي داشتم
...يک شب پاييزي بود، و نسبتاً دير وقت
.پدرم معمولاً بيرون ميرفت
...فرياد زد
جان؟" "ديويد؟
.اين چيزي بود که مارو به خانه آورد
.اما اون شب، فکر ميکنم بايد همون شب بوده باشه
...نميدونم دقيقاً، به نظر نزديک به همون زمان
.فکر ميکنم خيلي دير وقت بود
...نميدونم داشتيم چيکار ميکرديم
...اما در حين عبور از خيابان شوشوني
...چيزي از درون تاريکي
...بيرون اومد
...چيزي شبيه به نوعي روياي عجيب و غريب
...تا اون زمان هرگز يک زن بالغ که تماماً لخت باشه نديده بودم
...پوست بسيار زيبا، سفيد و رنگ پريده اي داشت
.اون "کاملاً" لخت بود
.و فکر ميکنم که دهانش خوني بود
.اون به شکل بسيار عجيب و غريبي ظاهر شد
.قدم زنان در خيابان شوشوني
.شد Circle Drive و وارد پارک
.يه جورايي غول پيکر به نظر ميرسيد
...نزديکتر و نزديکتر اومد.
.برادرم شروع کرد به گريه کردن
.اتفاق وحشتناکي واسش افتاده بود
.نميدونم چه اتفاقي افتاد .اما فکر ميکنم نشست گوشه پياده رو و گريه کرد
.اما اين اتفاق خيلي عجيب و مرموز بود.
.انگار داشتيم چيزي رو از يک دنيايي ديگه تماشا ميکرديم
.خيلي دوست داشتم کمکش کنم
.اما من فقط يه بچه بودم
.نميدونستم بايد چيکار ميکردم
.و چيز بيشتري يادم نمياد
...ميدونيد... همونطور که گفتم، دنياي من
.از چندتا خونه و خيابون بزرگتر نبود
.البته تا قبل از شروع شدنِ دبيرستان
.واقعا در اون زمان دنياي من از چندتا خونه و خيابون بزرگتر نبود
،ولي دنياهاي عظيمي
.توي همون چندتا خونه و خيابون بودند
...بسيار عظيم
...همه چيزِ اونجا
...همه چيزش
.ميتونستيد يکجا زندگي کنيد. و همه چيز داشته باشيد
.شب قبل از اينکه ما "بويزي" رو ترک کنيم
.يک شب تابستوني بود
...اما نه، اِاِ
.يک شب تابستوني لذت بخش بود
.يک مثلث چمن کاري شده بين خانه ما و خونه خانواده اسميت بود
.و روي قاعده اون مثلث درختي وجود داشت
.و.... فکر ميکنم اون زماني بود که من بايد با همه خداحافظي ميکردم
.همه خانوادم بيرون بودن، پدرم هم بيرون بود
.فکر ميکنم که خواهر و برادرم هم نبودن
...اگر مادرم واقعاً اونجا بود
.به احتمال زياد داخل خونه بود
.هيچ کدوم از افراد خانواده اسميت بيرون خونه نبودن
.ما همگي فقط بيرون از دنياي عادي بوديم
...آقاي اسميت اومد بيرون
....و
.نميتونم ادامه داستان رو بگم
.من هيچ وقت... هيچ وقت با آقاي اسميت حرف نزدم
...هميشه به سختي
...اما... پسر
.بعد ما به ويرجينيا رفتيم
...اولين روزي که رفتم مدرسه
.يه روز شديداً طوفاني بود
...بشدت بارون ميباريد .و به سختي مدرسه قابل مشاهده بود
.يه جورايي... انگار... مدرسه تاريک به نظر ميرسيد .طوفان شديدي بود، جوري که انگار ضخامتش رنگ و شکل همه چيز رو تغيير داده بود
.روز اول مدرسه دو نفر ديگه هم اونجا بودن
.کسايي که بعدها دوستام شدن
...اما
.اما دوستايي نبودن که من بايد ميداشتم
.ببين، اين "بويزي"، ايالت آيداهوست
.مثل آفتاب به نظر ميرسه
.سرسبزي چمنزارها
.سرزميني سرشار از شادي
.يک مکان بي نظير
.ما توي ويرجينيا انگار هميشه شب بود
...و
.اسپاسم روده م خيلي پيشرفت کرد
.من... من کاملاً آشفته بودم
.سيگار ميکشيدم
.توي شهر قدم ميزدم، نوشيدني ميخوردم
.خلاصه هر شب بيرون از خونه ميخزيدم
.اون... اممم
.اين يه جورايي... چيزي بود که من تقريباً دوست داشتم
.اما نميتونستم کنترلش کنم... متوجه ميشيد که
.اون فقط... فقط چيزي بود که داشت اتفاق مي افتاد
...مادرم هميشه
:بهم ميگفت
"تو خيلي نا اميد کننده اي"
.من واقعاً واسه خودم مشغول کار بودم
.ولي فقط کاري رو ميکردم که اون نميخواست
.به خصوص زماني که من در کلاس نهم بودم
.با گروه بدي قاطي شده بودم که منو تو مشکلات زيادي انداختن
.اما من... واقعا اون زمان توي جهنم زندگي ميکردم
.مجبور بودم دو نوع زندگي متفاوت داشته باشم
...و هميشه احساس ميکردم
...که مادرم فکر ميکنه
...نميدونم چرا اون اينجوري فکر ميکرد
.و نميدونم هم که اين حس از کجا به ذهنم رسيد
...اما احساس ميکردم
...مادرم فکر ميکرد
.يک چيز واقعاً خوبي در من هست، ميدونيد، يه چيزي شبيه يه جور پتانسيل خاص
،و دليلي که باعث ميشد توي دوره اي ماردم احساس کنه نااميد کننده ام
.اين بود که تا اون موقع اون پتانسيل خاص رو در من نديده بود
،نه به عنوان يک هنرمند .ما فکر ميکرد که يه چيزي ميشم
...نميدونم چرا و چطوري اين فکر رو ميکرد
.اما من به نوعي به خودم اين اجازه رو دادم که ترکش کنم
.هرگز درس نخوندم
.هرگز کاري نکردم
.خيلي از درس و مدرسه متنفر بودم
.متنفر، يه تنفر قدرتمند
.همه اتفاقات مهمي که مي افتادن، بيرون از مدرسه بودن
.چيزايي که تاثير عميقي روي من ميذاشتن
.مردم، ارتباط هاشون
.پارتي هايي با رقص هاي آهسته
.يک عشق
.و روياهاي بسيار بسيار بزرگ
.روياهاي تاريک و فوق العاده
.دوران معرکه اي بود
"دوست دختري داشتم به نام "ليندا استايلز
...يک شب
.حدود ساعت 9:30 يا 10 بود
.که خودم رو جلوي چمنهاي خونه ليندا ديدم
.و "تابي کلر" رو ملاقات کردم
.کسي که به دبيرستان هوموند نرفت
.و به يه مدرسه خصوصي رفته بود
.تابي به من گفت که پدرش يه نقاش بوده
.و اون... ميدونيد... يه جورايي واسم تداعي واقعيت بود
.که تو هم ميتوني يه نقاش بشي
.اين اتفاق افتاد... و ميدونيد... انگار همه رشته ها گسسته شد
.و اون لحظه فهميدم که اين دقيقاً کاريه که ميخوام انجام بدم
.و ازش خواستم که منو به استوديوي پدرش ببره
.اون زمان "بوشنل کلر" استديويي در جورج تاون داشت
.و آخر هفته بعد، آخرين باري بود که من تابي رو ديدم
.رفتم... تابي من رو برد، و به پدرش معرفي کرد
.و من اون استديو رو ديدم
.يک استديوي کلاسيک بود
.استديويي بسيار زيبا
.بوشنل واقعاً تونسته بود يه استديوي واقعي راه بندازه
.اممم، همه جا استديوهاي طراحي و نقاشي وجود داشت
.که تو شرايط و سبک هاي مختلف کار ميکردن
...ولي... اممم... اون استديو
.چي بش ميگن... ميدونيد... يه جور زندگي هنرمندانه بود
.که مقابل چشمانتون در جريان بود
.ميدونم دقيقاً از چه زماني اصطلاح "زندگي هنرمندانه" رو استفاده کردم
.نقاش بودن براي بوشنل فقط کاري بود که در کنار کارهاي ديگه اش جريان داشت
،و درونش زندگي ميکرد .زندگي اي براي نقاش بودن
.اون کتاب "روح هنر" از رابرت هنري رو به من داد
.و من واقعاً عاشق اون کتاب شدم
.که الان بيشتر مطالبش رو فراموش کردم
.اما... اون زمان عادت داشتم کتاب رو همه جا با خودم ميبردم
.و عبارت "روح هنر" يه جورايي تبديل شد به زندگي هنرمندانه
.اون زمان روياي من اين بود که قهوه ام رو بنوشم
.سيگارم رو بکشم و نقاشي کنم
.همش همين
.شايد کم و بيش با دخترها هم بودم
...اما اساساً
...شادي حقيقي من
.نقاشي کردن و زندگي درون اون بود
،دليل اصلي نقل مکان ما به ويرجينيا
.پدرم بود، امم، که ترفيع گرفته بود
.اممم، يه کار پشت ميز نشيني توي واشنگتن
.و ما توي الکساندريا، ويرجينيا ساکن شديم
...و پدرم
،عوض اينکه با اتوبوس يا باماشين خودش سرکار بره
،بيشتر روزها .يونيفرم خدمات جنگليش رو ميپوشيد
،يکي از اون ده گالون کلاه کابويي رو که داشت، سرش ميکرد
از خونه ميزد بيرون .و پياده به محل کارش ميرفت
.اين اصلا واسه من چيز جذابي نبود
،مم، ديدن پدرم با اون وضعيت کلاه کابويي .و يونيفرمش منظورمه
،اما کم کم اوضاع تغيير کرد .مثل اتفاقي که واسه همه بچه ها تو اون سن ميوفته
.اممم، بعد از مدتي اين تبديل شد به يه چيز خيلي خيلي باحال
.اون استيل خودش رو داشت، ميدونيد
.کلا به تخمشم نبود چه اتفاقي داره ميوفته
.اين چيزيه که که اون بود
،از اونجايي که پدرم توي مزرعه بزرگ شده بود
،منو مجبور ميکرد
.چيزي رو که شکسته بودم، خودم تعمير کنم
.اين بود که ما هميشه در حال ساختم چيزي بوديم
.پروژه هاي هميشگي
.هميشه مشغول کاري بوديم .بخصوص آخر هفته، از پروژه اي به پروژه ديگه
.و اين چيزا يه جورايي تو ذهن من نقش بست
،که تو ميتوني اين کارها رو بکني .و اين خيلي باحاله
.و اين حال و هوا انجام اين کارها رو واقعاً لذت بخش ميکرد
.پدرم يه جورايي.. اممم، يه محقق علمي بود
.منظورم اينه که هميشه به چيزاي اطرافش دقت نظر داشت
.چيزهاي بسيار بسيار زيادي واسه اون وجود داشت
.مثل وقتيکه با يه ميخ ساده مشکل رو حل ميکرد
.بافت هاي بي نظيري وجود دارن
حتي در يه حشره
.ه پاهاي شگفت انگيزي دارن
...يا بالهاشون
.و قسمت هاي داخلي بدنشون
.باور نکردنيه
.ميخواستم استديويي داخل استديوي بوشنل بگيرم
.اون يه اتاق بم کرايه داد
.فکر ميکنم کرايه اش 40 دلار ماهيانه بود
،زنده ياد پدرم گفت .اگه نصفشو پرداخت کني، منم نصف ديگه شو ميدم
.بعداً تونستم کاري توي داروخانه هرلي پيدا کنم
.که کار تحويل نسخه شبانه بود
.يه بار که توي روز اومده بودم
.رفتم از مغازه نوشابه بگيرم
.اونجا "جک فيسک" که يه معتاد نوشابه بود رو ديدم
:جک گفت شنيدم يه استديو گرفتي؟
.گفتم... آره
گفت: ميخواي اجاره اتاقتو با کسي قسمت کني؟
.چيزي نگذشت که منو جک تمام وقت توي استديو با هم نقاشي ميکرديم
.که استديوي خيلي کوچکي بود
.عد از مدتي منو جک 3تا استديوي ديگه گرفتيم
.ميدونستم که... يه جورايي شرايطم اوکي شده
.اما به موازاتش نياز داشتم که بزنم همه چيزو نابود کنم
.{چون من به چيزي نياز داشتم که مال من بود،{هويت من بود
...و تنها راه پيدا کردن اون چيز
...فقط ادامه دادن نقاشي بود، و ادامه دادن نقاشي
...و ادامه دادن نقاشي
.ا اينکه بالاخره ببيني به يه چيزي رسيدي
.پدرم ازم ميخواست شبهايي که فرداش بايد ميرفتم مدرسه نهايتا ساعت 11 شب خونه باشم
.ولي من نميخواستم ساعت 11 برم خونه
.همه چيزي که من ميخواستم نقاشي کردن بود
.بنابراين، ما يه دعواي اساسي داشتيم
.ولي هرگز دعوا نکرديم
.اما اون برهه از زمان واقعاً دوره بدي بود
،يادم مياد که... يه جورايي... ميدونيد .وحشتناک بود
.ميگفتم: من نميخوام حتماً ساعت 11 خونه باشم
:و احتمالاً اينجوري گفتم که .من هرچقدر دلم بخواد بيرون ميمونم
.و پدرم گفت: اوکي
.پس ديگه خودتو عضو اين خانواده حساب نکن
.و اتاق رو ترک کرد
،و اين من رو له ميکرد .ميدونيد... مثل يه مشت داغونم ميکرد
...ميدونيد... من فقط
.فقط راه ميوفتادم ميرفتم تو اتاقم
،و دقيقاً يادم مياد که تو اون شرايط .واقعاً "ويران" ميشدم
.بعد از مدتي بوشنل با پدرم تماس گرفت
،چون من واسش قضيه رو گفته بودم .ميدونيد.... به خاطر اتفاقاتي که افتاده بود
:و به پدرم گفت
...نميخوام تو کارت دخالت کنم ولي
،دوست دارم اين حقيقتو بدوني: هر روز که
،ديويد مياد اينجا و نقاشي ميکنه
.هيچ وقت از کارش طفره نميره
،من آرزومه اي کاش پسر خودم .يه همچين چيزي درونش بود که بش عشق بورزه
.و ميدوني... چيزيکه که بتونه اينجوري با عشق باش کار کنه
،فقط احساس کردم مهمه که اينو بدوني .که اون جديه توي اين مورد
.و واقعاً داره خوب کار ميکنه
- ترجمه نشده -
.و فکر ميکنم از اون به بعد، هر موقع که دوست داشتم ميومدم خونه
.و خيلي حس خوش آيندي بود
.واقعاً يک پدر کاملاً ايده آل وجود نداره
.واقعاً چيز بدي توي پدرم نبود
...فقط ساده و
.فوق العاده منصف بود
.طبيعتاً صادق و منصف
،هر وقت چيزي ميخواستم ،اولين قدمش
.مطرح کردن موضوع با اون بود
،و هر وقت که بايد کاري ميکردم .اون بود که کمکم ميکرد
.و من، امم... متوجه اين موضوع شدم
.يه چيز فوق العاده خوب و با ارزشي دارم
.هميشه ميتونستم واسه کاري که ميخوام بکنم، رو کمکش حساب کنم
.اما من هم بايد کاري ميکردم
آماده اي؟
.اوه... لعنتي
.اوه... فاک
Motherfucker
،کلاس دهم بودم که باز اميد به زندگيم برگشت
دوستان جديد زيادي پيدا کردم
.اين تغيير خيلي خوبي بود
.و ما زمان زيادي رو با هم ميگذرونديم
.اما اين يه تغييرِ تاريک مثل گذشته نبود
.من هنوز زنده بودم... و يه جورايي 3 جور زندگي داشتم
.چونکه اولاً دوستام رو داشتم، که کارامو باشون انجام ميدادم
.دوماً خونه و زندگي خصوصي خودمو داشتم
.و سوماً من اون "استديو" را داشتم
،بنابراين، شما توي اين محيطِ بخصوص به شکل خاصي
،رفتار ميکنيد، صحبت ميکنيد و فکر ميکنيد
،بعد در محيط ديگه اي به شکل کاملاً متفاوتي رفتار ميکنيد، صحبت ميکنيد و فکر ميکنيد
...و نهايتاً در مکان سوم همه اينها به شکل ديگه اي
،مثلاً دوست دخترم، دختر سالم و زيبايي بود
.شخصيت فوق العاده اي داشت
.هيچ وقت به خونه ام نياوردمش
.هيچ وقت هيچ کدوم از دوستامو خونه ام نياوردم
.سعي ميکردم همه جوانب زندگيمو جدا از هم نگه دارم
،حتي نميخواستم پدرو مادرم براي فارغ التحصيليم بيان
.اما اونا به هر حال اومدن
...فقط از اين ميترسيدم که بعدش چي ممکنه بشه
،اگر به هر دليلي
،همه با هم بيان
.من هميشه دوست داشتم به بوستون برم
.يه جورايي انگار جاي خوبي به نظرم مي رسيد
،پدرم کمکم کرد همه چيزامو به اونجا منتقل کنم
،منو به سوپر مارکت برد
.و يه عالمه چيز واسم خريد
.و اونها رو به آپارتمان برديم
،بعد با پدرم از خونه بيرون اومديم
.و کنار خيابون باهاش خداحافظي کردم
.و پدرم رو وقتيکه رفت و از جاده محو ميشد، تماشا کردم
.و دوباره به آپارتمانم برگشتم
.و ديگه اونجا رو ترک نکردم
.اين 2 هفته قبل از شروع مدرسه بود
.يه راديوي ترانزيستوري داشتم
.و گاهي اوقات باهاش موسيقي گوش ميدادم
.روي صندلي مينشستم و در خودم فرو ميرفتم
،و فقط وقتي از روي صندلي بلند ميشدم که
.ميخواستم چيزي بخورم، يا برم دستشويي
.بعد باطري هاي راديو کم کم ضعيف و ضعيفتر شدن
.تا جايي که مجبور بودم اونو کنار گوشم نگه دارم، تا بتونم صداش رو بشنم
.بعد از مدتي باطريش تموم شد
.و من حقيقاً هيچ کاري نميتونستم بکنم
.چون نميتونستم آپارتمان رو ترک کنم
،و اين موضوع تمام قدرت و توانم رو براي
.رفتن به مدرسه گرفته بود
.حدس ميزنم، اين چيزي بود که من بايد واسه خودم حلش ميکردم
.اما هنوز ترجيح ميدادم توي خونه بمونم
...و.... هميشه
.وقتي به بيرون رفتن فکر ميکردم، عصبي ميشدم
.ميبينمت، مري
.من زياد بيرون نميرم
.زود باش
.زود باش ديگه
.پدرم بهم گفت: ميدوني... ميتونم اينجا رو واست بگيرم
.ولي بايد يه هم خونه بگيري
.و بعداً هم اتاقي من پيتر وولف شد
از گروه موسيقي جي. جيلز
.اون يه موزيسين عالي بود
.سبک بلوز رو خوب ميشناخت
.اما حتي يک بار هم قلم موي نقاشي رو لمس نکرده بود
...شب اول... اممم
.يه پيتر نام ديگه اي که يک وانت باربري داشت، به جمعمون اضافه شد
.و سه نفري سوار وانتش شديم
.و به سمت نيويورک، بروکلين رفتيم
،و توي اون سفر بود که
.براي اولين بار ماريجووانا کشيدم
،وقتي نوبت من شد که رانندگي کنم
،داشتم توي بزرگراه ميرفتم که
"صدايي شنيدم: "ديويد؟
"جواب دادم: "بله؟
"و اونا گفتن، "ديويد
"گفتم: "بله؟
"!ديويد"
".دقيقاً وسط بزرگراه وايسادي"
...من دقيقاً
.دقيقاً وسط جاده نگه داشته بودم
.چون داشتم اون خطوط سفيد رنگ وسط جاده رو تماشا ميکردم
.چيزيکه آروم آروم ثابت شد، مثل يه رويا بود
.و دفعه بعد که ويد کشيدم
،امم... باب ديلن داشت ساز ميزد، ميدونيد
.توي مکان بزرگي، دقيقاً ته خيابون
.بيا و ببين
.ميدونيد...بيش از هزاران نفر بودن
.مثل يه تالار کنسرتِ شيب دار بود
.يه جايي پشت جمعيت بودم
.دور از همه صندلي ها، يه گوشه اي نشستم
.دختري که تازگي باش به هم زده بودم، کنارم نشست
.بعد باب ديلن اومد روي صحنه
.و باورم نميشد که چقدر ريزه ميزه است
.دستم رو روي زانوم گذاشتم و با انگشتم اندازش گرفتم
.(به دختر کنار دستم گفتم: شلوارش فقط اينقدره. (و با انگشتم نشون دادم
:بعد گيتارشو اندازه گرفتم و گفتم .گيتارش فقط اينقدره
.خيلي دور بودم از استيج، هيچي از موسيقي نميشنيدم
.به خاطر همين بدجوري دلم ميخواست بزنم بيرون
،وقتي کنسرت تموم شد .پيتر با چند نفر از دوستاش برگشت
".گفت: "هيچکي موقع اجراي ديلن نميزنه بيرون
،گفتم: من ميزنم بيرون .گورتو گم کن از اينجا
.و... امم... اين آخر ماجراي پيتر بعنوان هم اتاقي من بود
،فقط نميخواستم باشم
.نمي خواستم، هيچ جا تو اين دنيا باشم
...ميدونيد... دنيام اين شکلي بود
.از بوستون متنفر شدم
...موزه مدرسه بوستون يه جورايي واسه من
.مثل برگشتن به دبيرستان بود
،از هيچي اون ساختمان خوشم نميومد .غير از قسمت مجسمه ها
.هيچکاري نميکردن جز اينکه درس و مشق بذارن جلوت
.فقط خر حمالي
.اين درس و مشقا رو هم فقط همونجوري که ميخوان بايد تحويلشون داد
،در غير اينصورت
.خيلي راحت... ميدونيد... از دانشگاه هنر اخراجتون ميکنن
...مسخرس
.اونجا هيچ کس جدي نبود تو نقاشي کشيدن
.فقط يک سال تلف کردن زمان بود
.و من ديگه مدرسه نرفتم
،بعد از جک شنيدم .اونم از اتحاديه کوپر خسته شده
.من بيشتر از اون موزه مدرسه بوستون بيزار بودم
.و تصميم گرفتيم بريم اروپا
.شروع کرديم به نقشه کشيدن
.و شخصي به نام "اسکار کوکاشکا" رو پيدا کرديم
.که تو سالزبورگ اتريش کلاس داشت
.و تصميم گرفتم که تو کلاس ها شرکت کنيم
.اما اين کارها... تصميمات حساب شده اي نبود
.ميخواستيم براي 3 سال بريم
...و
.ولي بعد از 15 روز برگشتيم
.ولي خوب، جک بهترين دوستم بود
،ولي وقتي از اروپا برميگشتيم
.جروبحث شديدي داشتيم
.بعد از اون ماجرا شنيدم که اون رفته دانشکده ي هنرهاي زيباي پنسيلوانيا
.چيزي که واقعاً خوشحالم کرد
.اما... بوشنل
...و بعضي از نقاش هاي اون حوالي
...هر روز ميرفتم به استديوي بوشنل، و باهم قهوه ميخورديم
:و اون اين بازي رو راه ميانداخت که
،بيايد همگي ديويد رو سرزنش کنيم"
.بيايد زندگي رو واسه ديويد زجرآور کنيم
".شايد تصميم بگيره برگرده به مدرسه
.و اين کاري بود که اونا کردن .يه گوشه اي رفتم، و اونا جدي بام حرف زدن
.و حس عجيب و غريبي بم دست داد
.و جک بعدها بم گفت که اون چقدر خوب بود
:يه روزي به بوش گفتم .فکر کنم... ميخوام برگردم مدرسه
"و اون گفت: "خوش به حالت
.اون يه نامه محرمانه به مدرسه نوشت
...يه نامه بسيار موثري در مورد من
.که من تا مدتها بعد چيزي در موردش نميدونستم
،وقتي برگشتم مدرسه
،نه تنها منو پذيرفتن
.بلکه منو توکلاسهاي پيشرفته گذاشتن
.و اين کاري نبود که خودم بتونم از عهدش بر بيام
.بوشنل اين کارو کرد
.فوق العاده بود
،اول از همه .ميخواستم برم اونجا
.چون جک گفته بود خوبه
،اما فيلادلفيا آخرين جايي تو دنيا بود .که ميخواستم برم
.يه چيزايي در مورد فيلادلفيا بود که من اصلاً خوشم نميومد
...وقتي ميرسي اونجا
،مسير اتوبوس ها رو فراموش کردم ...نرسيده به فيلادلفيا
،بايد از روي پلي رد شد
،پلي که شما رو به فيلادلفيا ميبره
:يادمه، روي پل بودم، با خودم ميگفتم
.من توي فيلادلفيا نيستم .من توي فيلادلفيا نيستم .من توي فيلادلفيا نيستم
:دقيقاً وقتي از نيمه پل رد شدم، به خودم گفتم
.من توي فيلادلفيا هستم .من توي فيلادلفيا هستم
.و واقعاً نميتونستم اينو باور کنم
...فيلادلفيا
.واسه بدبخت بيچاره ها يه جورايي مثل نيويورک سيتي بود
.شهر عجيب غريبي بود
.يه جورايي پايين شهر بود
،اونجا يه زني همسايم بود که
.بوي شاش ميداد
.و يه نژاد پرست تمام عيار بود
،يه همسايه زن ديگه هم بود
.که کلاً ديوانه بود
.و پايين خيابون با پدرو مادرش زندگي ميکرد
.چاردست وپا اطراف حياط خونه شون راه ميرفت
.و مثل مرغ قدقد ميکرد
".و ميگفت: "من يه مرغم. من يه مرغم
...و قدقد ميکرد... قدقد ميکرد
.و بين علف هاي سفيد و بلند حياط خونه شون اينور اونور ميرفت
.يه روز تو خيابون اومد جلوم
"!و گفت: " اوه، نوک سينه هام درد ميکنه
.و سينه هاشو فشار ميداد
،جلوي من وايساده بود .سينه هاشو ميمالوند و تکونشون ميداد
"!نوک سينه هام درد ميکنه"
.بعد، آآ، يه شخصي هم بود که گاهي اوقات با هم قدم ميزديم
.ميدونيد... با هم ميرفتيم از مغازه سيگاري چيزي ميگرفتيم. از اينجور کارا
.داشتم پياده ميرفتم سمت پايين خيابون
...يه خانم خيلي موجهي رو با پسر کوچيکش ديدم
.که پسره خم شده بود و سرشو گذاشته بود رو دامن مادرش
.فقط داشتم رد ميشدم
"گفتم: "حالتون چطوره؟
"حالتون چطوره؟ حالتون چطوره؟"
:خانمه روشو کرد به پسرش و گفت
،اگه اينجوري بار بياي" ".خودم مثه سگ ميکشمت
،خيلي واسم سنگين بود
،انگار يه ترس سنگيني
.توي هوا جريان داشت
...يه حسي شبيه به يه مرض، فاسد شدن
.يه نفرت نژادي بود
.فيلادلفيا فقط به درد همين حرفا ميخورد
،ولي بچه هاي مدرسه عالي بودن
.سخت کار ميکردن
.و يه جورايي يه تيم بوديم
،و اين مثل يه زندگي هنري بود .آآ، يه جورايي انگار روح هنر، زنده و سرحال بود
...فيلادلفيا شروعش بود
...آآ... شروعش
.دوران خيلي خوبي واسم خوب بود
.واقعاً خوب بود. واقعاً
.هرچند توي ترس زندگي ميکردم
...من...آآآ... يه جورايي
...اون
،يه جورايي هيجان انگيز بود
.واسم هيجان انگيز بود که اون زمان توي فيلادلفيا يه زندگي هنري داشته باشم
...من
،(يه چيزي شبيه به يه کابين (خوابگاه
.توي کارگاه نقاشي دانشکده واسه خودم داشتم
،و و قتيکه ميرفتم تو کابين کوچيک خودم
.يه مکان کاملاً خصوصي واسم ميشد
،کابين هاي مختلفي اون اطراف بود
.که مردم ميتونستن تو خلوت کارشونو بکنن
،داشتم يه نقاشي ميکشيدم
.در مورد يه مربعِ 4 پا
،که عمدتاً سياه رنگ بود
،و مقداري هم گياه و شاخ و برگ هاي سبز داشت
.که از اون سياهي ها بيرون ميزد
،و بعد مينشستم عقب .احتمالا يه سيگاري ميکشيدم و نگاش ميکردم
،از درون نقاشي
.صداي باد شنيدم
.و رنگهاي سبز شروع به حرکت کردن
!و گفتم، "اوه
".يه نقاشي متحرک، با جلوه هاي صوتي
...و اين ايده زد به سرم
"يه نقاشي متحرک"
...يه شب
يه مردي رو ملاقات کردم که .تو مرده شورخونه، شب کار بود
.تو يه رستوران ِسرراهي ديدمش
...گفتم: خيلي دوست دارم به محل کارت بيام و
...از نزديک اونجا رو ببينم
".گفتش: "بذار ببينم
".آآ. ميدونيد. "بذار بدونم
.و بالاخره نيمه شب به اون سمت حرکت کردم، زنگ در رو زدم
،اجازه داد بيام داخل
...جلوم يه چيزي شبيه به... آآ
،شبيه به کاشي هاي مربع شکل بود
،سبز و تا حدودي هم سفيد
،و يه دستگاه براي فروش سيگار و نوشابه داشت
،چندتا نيمکت و يه ميز اونجا بود
.چيزي که جلوم بود يه چيزي شبيه به اتاق لابي بود
،يه در بزرگي هم بود، که يه پنجره شيشه اي .که سيم توي شيشه اش بود، داشت
.و دستگيره اون در، که جنسش از برنج يا يه چيزي شبيه به اون بود
،بازش ميکردي، از يه راهرو عبور ميکردي
...و بعد داخل ميشدي، ميدونيد .اتاق پشتي، همون جايي که همه ي کارهارو انجام ميدادن
،اما هيچ کس اونجا نبود .چون شب بود
،بعد رفتم به سردخونه ...و ميدونيد
.اون در رو پشت سرم بست
،و آمم.. من اونجا بودم .آآ...کف زمين نشسته بودم
.اونجا يه چيزي شبيه به تخت دونفره وجود داشت
.و همه اون آدمايي که مرده بودن
.ميدونيد... بدن هاي مرده دورتا دورم بودن
.و من فقط اونجا نشسته بودم
.و... آآ... احساسش کردم
...اون
.خيلي حس عجيبي بود
.بعد، برگشتم خونه
،چيزي که تو رو تحت تاثير ميذاره اينه که .از اين داستان ها حيرت ميکني
.شگفت زده ميشي
اونا کيا بودن؟ چه کارايي کرده بودن؟ چطوري اونطوري شده بودن؟
.اينا فقط باعث ميشه بيشتر به فکر فرو بري
...و
.باعث ميشه واسه خودت داستان بسازي
.اين ماله سال 1967 بود
،که توي خيابون 2429 اسپن
.زندگي ميکردم
،پگي، اون زمان
.يه جورايي شروع کرد به جابجا شدن به خيابون 2429
.و يه تماسي دريافت کردم
.که پدرم بايد به يه سفري ميرفت
.از کاليفرنيا به دي.سي يا يه همچين چيزي
.و ميخواست بياد، آآ.. به فيلادلفيا هم يه سري بزنه
".منم گفتم: "اوه! يا خدا
.بايد يه سروساموني به اوضاع ميدادم
.پگي بايد ميرفت بيرون
.آآ.. نه اينکه کلاً بره، فقط اون مدت اونجا نباشه
...و
.بابامو برداشتم و آوردم به خيابون اسپن شماره 2429
.و همديگرو ملاقات کرديم
:نزديک به آخراي ملاقاتمون بود که گفتم
".اوه، بيا يه چيزي نشونت بدم"
.و، آآ... بردمش پايين به زيرزمين
...جايي که يه جورايي
.خيلي قديمي و خاکي بود
همه جا تار عنکبوت بسته .و خرت و پرتا رفته بود تا سقف
.و پنجره هاي کثيف زيرزمين
.اما من چندتا ميز کوچيک رو تروتميز کرده بودم
کوچيک مثل سطوح ساخته شده از چوب .و چيزاي ديگه
.و من در حال تکميل اين تجربه ها واسه خودم بودم
مثلا ميخواستم ببينم بعد از يه مدت طولاني .ميوه چه تغييراتي ميکنه
.مراحل مختلف فاسد شدن ميوه و اينکه چطور اين اتفاق ميوفته
،چند تا پرنده مرده داشتم .و يه موش که توي پلاستيک بود
...و يه مشت خرت و پرت ديگه که ميدونيد .اونجا جمعشون کرده بودم
.ميخواستم پدرم هم اين چيزا رو ببينه
.واسه همين پدرمو برده بودم زيرزمين
.يه نورِ کم و خوشکلي به فضا حاکم بود
،و اون چيزا رو نگاه کردم که دارم اينا رو به پدرم نشون ميدم، درسته؟
.پدرم داشت نگاشون ميکرد
.بعد برگشتيم بالا
،تو راه پله بوديم .من جلوش ميرفتم
.و داشتم لبخند ميزدم، آ.. به خودم لبخند ميزدم
.خيلي عالي شد که اون اينا رو ديده بود
.با لبخندي برگشتم
،همونطور که از پله ها بالا ميرفتيم ،برگشتم سمت پدرم
.و يک درد غم انگيزي تو چهره اش ديدم
.که داشت از من قايمش ميکرد
.بعدش سوار وانت شديم
.و برگشتيم، آآ... سمت ايستگاه راه آهن
.توي وانت بوديم
.و به سمت ايستگاه راه آهن رانندگي ميکرديم
"که پدرم گفت: "ديو؟
"گفتم: "بله؟
".فکر ميکنم تو هيچ وقت نبايد بچه دار بشي"
.پدرم خيلي نگرانم بود
.اما من واقعاً دليلي واسه نگراني نميديدم
.هرچند کاملاً درک ميکردم که چرا پدرم اون حرفو زد
،کارهاي من رو خوب درک نميکرد، امم... تجربيات من
...واسه اش... امم
...يه جورايي شبيه
.شبيه يه چيز شيطاني بود
،فکر ميکرد من کسي هستم که به لحاظ ذهني و عاطفي
.واقعاً نياز به کمک داره
،قسمت عجيبش اينه که
،من و پدرم اون موقع نميدونستيم
.که پگي حامله است
...و... آه.. اين
...آه... جالبه
...شروع کردم به
...يه جور صفحه بندي
،چيزي
.چيزي که قرار بود بشه ماري فيسک
.روي يک-سوم صفحه به رقص دربياد
...و
.و دو-سوم ديگه تصوير چيزاي ديگه انيميشن بشن
.بعد اون رو در عرض دو ماه طراحي کردم
.و صد فوت فيلم تو دوربين داشتم
.از لحاظ تکنيکي نميدونستم واقعاً دارم چيکار ميکنم
،ولي صد فوت فيلم رو از دوربين درآوردم
،و اونو براي چاپ بردم
.و 2-3 روز بعد پسش گرفتم
،دم در ايستاده بودم
...در رو باز کردم که بتونم کمي آفتاب بگيرم
.فقط خواستم قسمت اول فيلم رو چک کنم که مطمئن شم همه چيز اوکيه
.فيلم رو از قرقره باز کردم، ولي چيزي نديدم .ميدونيد... بيشتر باز کردم
.ولي هيچي پيدا نکردم .بيشتر از قرقره باز کردم
.کاملاً نااميدم کرد
.تمام نگاتيوها تار شده بودن
...و پگي
.يادشه که من واقعاً چقدر ناراحت بودم
...اما... يه جور عجيبي هم
...ناراحت نبودم، چون
.بايد به يه ايده اي ميرسيدم براي يه چيز بيشتر
.و ميخواستم کار زنده و انيميشن رو با هم انجام بدم
.همون موقع بود که فيلم "الفبا" رو ساختم
،اينجوريه که حوادث يا چيزهاي که به ظاهر از بين رفتن
.ميتونن به چيزاي خوبي منجر بشن
.ميتونه به چيز خوبي منجر بشه
،چيزهايي که خيلي تحت کنترل باشن
...نميتونن
.ميدونيد... نميتونن يه گشايش باشن
.مثل اين مرز و محدوديت ها که فقط تورو ميترسونن
،گاهي وقتا بايد يه گند بزرگي بزني
،و اشتباهات بزرگي مرتکب بشي
،تا اون چيزي رو پيدا کني
.که واقعاً ميخواي، و دنبالش ميگردي
،"بلافاصله بعد از اتمام "الفبا
،درست بعد از اينکه تموم شد
.ما بايد به خيابان پاپلار شماره 2416 نقل مکان ميکرديم
،اين ماجرا موقعي بود که
.ما به شدت پول لازم داشتيم
...و
.من داشتم تو اتاق نهارخوري، چوب اره ميکردم
...و اين يه جورايي
،ميدونيد... مثل شيرينيِ آزادي
.فقط داشت از دستم ميرفت
.اما من فقط عاشق اره کردن اون چوب بودم
.اون آخرين شب آزاديِ من بود
.بعدش شروع کردم به کار کردن
...ميرفتم سر کار، ميدونيد .5 روز در هفته کار ميکردم
،وقتي توي چاپخونه راجرلاپل چاپ کار ميکردم
.جنيفر، 2 يا 3 يا 4 ماهه بود
،من يه درخواست براي کمک هزينه
.به موسسه فيلم آمريکا داده بودم
.کمک هزينه اي که براي فيلمسازان مستقل بود
،برنده هاي اولين گروه اعلام شده بودن
،و وقتي اسم برنده ها رو خوندم
،فهميدم که برنده نشدم
.چون اونا واقعاً فيلمسازان زيرزميني خوبي بودن
،کارشون اصولي بود، رزومه و همه چيزاي لازم رو داشتن
،و من ديگه تسليم شدم .البته نه کاملاً، ولي موقتاً بيخيال شدم
".فقط گفتم: "لعنتي، هيچ راهي نيست
.و دوباره رفتم سر همون کار تو چاپخونه
...و فيلادلفيا، ميدونيد، يه جورايي انگار
،همه شادي و خوشي هاي آدمو ميکشيد سمت خودش .و نابودش ميکرد
.و، امم... با غم و ترس انباشته ميشدي
.واسه همين ديگه واقعا وقتي واسه نقاشي نداشتم
.اما راجر 25 دلار بهم داد
.تا يکشنبه ها بيام و نقاشي کنم
.بعد بابت چاپ بهم پول ميداد
.و همين بود که ما رو زنده نگه داشته بود
،چند ماه بعد، يه روزي
،به پگي گفته بودم ".اگه اتفاق بخصوصي افتاد، بم زنگ بزن"
".منم "اگه اتفاق خاصي افتاد بت زنگ ميزنم
.و سرم به کار چاپ گرم بود
...اون روز
،فکر کنم اول پگي يه تماس تلفني داشت
،چونکه تلفن زنگ خورد و راجر از پله ها پايين اومد
،لبخند ميزد
".و گفت: "تلفن با تو کار داره
.و جرج استيونز و توني ولاني پشت خط بودن
"...و گفتن، "ديويد، ما
،يه جورايي ،ما خيلي خوشحاليم که اين خبر رو بت بگيم"
،که تو برنده کمک هزينه شدي
"از انستيتوي فيلم آمريکا
...و ميدونيد
...اون تماس تلفني
.تمام زندگيمو تغيير داد
،توي خونه
.شروع کردم به يه برنامه ريزي
،و زماني که فيلم رو ميساختم .تمام اين اتاقا رو داشتم
.که فيلمبرداري رو همونجا انجام بدم
.فقط دو تا نماي بيروني داشتم
...اين واقعاً
.واقعاً عالي بود
.توني ولاني با قطار به فيلادلفيا اومد
.و ما با هم فيلم "مادربزرگ" رو فيلمبرداري کرديم
.توني از خود بيخود شده بود
.و بعد رسوندمش تا ايستگاه قطار که برگرده
:توي مسير که ميرفتيم، گفت
،ديويد، من فکر ميکنم تو بايد بري"
".به مرکز مطالعات پيشرفته فيلم در لس آنجلس
...خوب
،من تو اون لحظه تقريباً مُردم و رفتم به بهشت
.به خاطر حرفي که داشت بهم ميزد
.تو يه کتابچه اي عکس هايي از جايي که داشت ميگفت، ديده بودم
،و خونه، شرايط و امکاناتي که اونجا فراهم بود
.من فقط عکساشو تو اين کتابچه ها ديده بودم
.و واسه خودم در مورد اونجا رويا پردازي ميکردم
...و حالا يکي داره اين حرفو بم ميزنه... ميدونيد
.در واقع داره کمکم ميکنه که برم اونجا
يه کيکِ گرد ميخواي؟
.يه کيکِ گرد- .اوکي-
ميتوني سوراخش کني؟
.يک کيک با يه شمع
.کيک با يه شمع
!هات داگ
.بچه ها اينجا افتادن
.اينا بچه ها هستن
.اينم شيرينيِ بچه ها
.شيريني هاي ريزه ميزه
.ريزه ميزه .هوم
...فکر ميکنم
،وقتي ازدواج کردم، گفتم .اوکي، کاريه که شده
.همينه ديگه
.يه جورايي، انگار بگا رفتي
...اما
در واقع اون بهترين چيزي بود که .ميتونست برام اتفاق بيفته
،چونکه، ميدونيد
،چيزهاي مشخصي هستند، که پيش ميان
،چيزايي که اون روي سکه رو نشونت ميدن
ميدونيد منظورم چيه؟
...و
،هيچ نميدونم اگه تو فيلادلفيا نبودم .کجا ممکن بود برم
.اما به نظرم ميخواستم که هونجا باشم
...واسه برخاستن و حرکت کردن
،من اون خونه بزرگ رو داشتم .خودش يه شروع معرکه بود
.اما نميدونستم...که اينجوري نيست که من کلاً بدبخت باشم
.فقط... اممم
...به نظرم
...نه، من بدبخت نبودم
...فقط
،فقط نميدونم اگر اون کمک هزينه رو نميگرفتم .چه اتفاقي برام مي افتاد
.واقعاً نميدونم
...وقتي بالاخره با ماشين زديم بيرون و رفتيم... امم
،به سمت غروب خورشيد ميرفتيم ،به چپ پيچيديم، در خيابان سن ويسنت
،وانت بزرگمون رو پارک کرديم
،و صبح روز بعد ،اولين صبحي بود که
.طلوع خورشيدِ کاليفرنيا رو تجربه ميکردم
.باور نکردني بود
،ايستادم وسط خيابون .و راست به خورشيد نگاه کردم
.باورم نميشد
...و اونجا جايي بود که
..انگار.. يه جورايي.. آ
.ترس رو از درونم بيرون ميکشيد
،تصور کنيد، از فيلادلفيا، از اون دنيا..، بيرون بياي
.و وارد لس آنجلس بشي
،و جايي رو نشونت بدن
.که قراره بري و آموزش ببيني
.و يه ساختماني که شامل 55تا واحد ميشه، بالاي يه تپه
.در بهترين قسمت بورلي هيلز، که قراره اونجا ساکن بشي
.و اصطبل هايي رو به من دادن
...و اين چيزي بود که انگار کسي نميخواستش، ميدونيد
،فقط يه گوشه اي افتاده بود
.و من تونستم از اون استفاده کنم
.باور نکردنيه
.چه هديه اي بود
.باورم نميشه
.من 4سال اون اصطبل ها رو داشتم
.متونستم توش ساخت و ساز کنم، زندگي کنم، غذا بخورم
.معرکه بود
.برو
.بنواز فِرد
برو
.عاشقِ بودن توي اون حال و هوا بودم
.بعضي شبا روي صندلي مينشستم
.و روي چيزي کار ميکردم
.و ميتونستم کلِ دنياي بيرون رو تصور کنم
.دنيايي که وجود نداشت
.اما واقعاً چنين دنيايي وجود داشت
.منطقه اي که توش بودم، يه منطقه صنعتي بود .(اطرافم کارخونه بود)
،و ميتونستم تصورش کنم
.خيلي واقعي بود
،گاهي وقتا که بارون ميگرفت
.به صداي بارون گوش ميدادم
.و تو اتاقم ميموندم
،ميتونستم همه خيابونايي که بيرون هستن رو تصور کنم .و آدمايي که تو رستورانها شام ميخوردن
.خيلي تاريک بود
،و مملو از دود
،کارخونه هاي عظيم
،دودکش هاي غول پيکر
.آتش، و دود و فلز
،و خونه هايي با پارچه هاي تزئيني کوچيک .و صندلي هاي اشغال شده
.خونه هايي گرم
.و لوله هايي که چکه ميکنن و تموم اين چيزها
،از پگي جدا شده بودم
.و توي اصطبل ها زندگي ميکردم
.برادرم براي ديدن ساحل اومده بود
.برادر و پدرم ميخواستن بام حرف بزنن
.نشستم
.يادم مياد که اتاق نشيمن خيلي تاريک بود
:همه چيزي که ميخواستن بگن اين بود
،بيخيال فيلمسازي شو"
،يه کاري پيدا کن
...چون تو ،تو ديگه يه بچه داري
.اين فيلم هيچ وقت ساخته نميشه
".فقط داري وقتتو هدر ميدي
.از اينجور حرفا
...اين اتفاق خيلي روم تاثير گذاشت
.بشکل واقعاً عميقي منو تحت تاثير قرار داد
،چون اونا نميفهميدن
،و واقعاً نميتونستم باور کنم .که چي دارن به من ميگن
.درحاليکه کاملاً جدي بودن
.بعد من اونجارو ترک کردم و برگشتم خونه
.خواهرم توي اتاق خواب پشتي بود
.و زدم زير گريه
...اما...امم... اون
...اين فقط يکي از اون اتفاقها بود
،جايي که، امم
.هيچ راهي نبود، من واقعاً بايد اون کار رو ميکردم
،ببين کاري که دراصل ميخوام انجام بدم
...فقط نگاه کردن به صورت هنريه ...ميدوني
.خيلي واقعي. احساس ميکنم اون واقعاً اينجاست
...اما به هرحال، امم.. آ
نگاه کردن به صورت هنري درست وقتي که داره آماده .کات ميشه. فهميدي، يه کاتِ بزرگ
"کله پاک کن"
،براي من، يکي از بزرگترين
.و شادترين تجربيات سينمايي است
،و چيزيکه در مورد کله پاک کن، من واقعاً عاشقشم .دنيايي بود که داشتم
.و داشتن اونجا بعنوان خونه کوچيک خودم
،جايي که ميتونستم هرچيزي بسازم .و دقيقا از راهي که ميخواستم بدستش بيارم
،براي يه پول ناچيز
.فقط زمان ميبرد
.اون... براي من فوق العاده زيبا بود
.همه چيزش
Milad_Astronomy_1990@yahoo.com :ترجمه و زيرنويس Instagram: @psychogenic.fugue